Meebuigen als riet in de wind!

Communiceren is lastig. Je moet rekening houden met de personen die je boodschap ontvangen. En zeker aan het einde van het schooljaar wanneer iedereen moe is. Hoe doe je dat goed?

Ja, wat is goed? En wie ben ik om te vertellen wat goed is? Ik zeg altijd: ‘Blijf dicht bij je gevoel. Je voelt tijdens een gesprek aan wat je gesprekspartner wel of niet aan kan.’ Ergens in je onderbuik voel je dat. Heb je dat niet? Dan weet ik niet hoe ik je dat moet uitleggen. Het lijkt me dan ook verstandig dat je je in deze periode onthoudt van lastige boodschappen.

Laatst hoorde ik één van de Ante-directeuren zeggen:’ Je moet mee kunnen buigen als riet in de wind.’ Ik vond dat een hele mooie beeldspraak. In zo’n situatie moet je mee kunnen bewegen zonder dat de relatie verbroken wordt.

Want hoe vaak lopen relaties niet stuk op een gebrek aan goede communicatie? Op je niet in kunnen leven in die andere persoon aan de andere kant van de tafel? Inlevingsgevoel, daar draait volgens mij alles om. Niet je eigen doel willen halen, maar aanvoelen wat je boodschap met die ander doet.

En dat vraagt om meebewegen. Meebewegen als riet in de wind. Want Bob Dylan zong al eens: ‘All we are, is dust in the wind.’ Maak je zelf niet groter dan je bent. Houd rekening met die ander, die jouw boodschap moet ontvangen. Beweeg zonodig mee als riet in de wind. Dan haal je samen het doel met behoud van de relatie.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie